Shrimad Bhagavad Gita

The Bhagavad Gita is a 700-verse scripture that is part of the Hindu epic Mahabharata.

Bhagavad Gita Shloka Text - Chapter One

Gita Chapter One Shlokas - English (click to expand/collapse)

Dhritarāshtra Uvācha:
Dharmakshetre kurukshetre samavetā yuyutsavah
Māmakāh pāndavāshchaiva kim akurvata sanjaya

Sanjaya Uvācha:
Drishtwā tu pāndavānīkam vyudham duryodhanastadā
Āchāryam upasamgamya rājā vachanam abravīt

Pashyaitām pānduputrānām āchārya mahatīm chamūm |
Vyūdhām drupadaputrena tava shishyena dhīmatā.

Atra shūrā maheshwāsā bhīmārjunasamā yudhi |
Yuyudhāno virātashcha drupadashcha mahārathah.

Dhrishtaketush chekitānah kāshirājashcha vīryavān |
Purujit kuntibhojashcha shaibyashcha narapungavah ||01.05||

Yudhāmanyushcha vikrānta uttamaujāshcha vīryavān |
Saubhadro draupadeyāshcha sarva eva mahārathāh.

Asmākam tu vishishtā ye tān nibodha dwijottama |
Nāyakāh mama sainyasya samjnārtham tān bravīmi te.

Bhavān bhīshmashcha karnashcha kripashcha samitinjayah |
Ashwatthāmā vikarnashcha saumadattis tathaiva cha.

Anye cha bahavah shūrā madarthe tyaktajīvitāh |
Nānāshastrapraharanāh sarve yuddhavishāradāh.

Aparyāptam tad asmākam balam bhīshmābhirakshitam |
Paryāptam twidam eteshām balam bhīmābhirakshitam. ||01.10||

Ayaneshu cha sarveshu yathābhāgam avasthitāh |
Bhīshmam evābhirakshantu bhavantah sarva eva hi.

Tasya sanjanayan harsham kuruvriddhah pitāmahah |
Simhanādam vinadyocchaih shankham dadhmau pratāpavān.

Tatah shankhāshcha bheryashcha panavānakagomukhāh |
Sahasaivābhyahanyanta sa shabdastumulo’bhavat.

Tatah shvetair hayair yukte mahati syandane sthitau |
Mādhavah pāndavashchaiva divyau shankhau pradadhmatuh.

Pānchajanyam hrishīkesho devadattam dhananjayah |
Paundram dadhmau mahāshankham bhīmakarmā vrikodarah. ||01.15||

Anantavijayam rājā kuntīputro yudhishthirah |
Nakulah sahadevashcha sughoshamanipushpakau.

Kāshyashcha parameshwāsah shikhandī cha mahārathah |
Dhrishtadyumno virātashcha sātyakishchāparājitah.

Drupado draupadeyāshcha sarvashah prithivīpate |
Saubhadrashcha mahābāhuh shankhān dadhmuh prithak prithak.

Sa ghosho dhārtarāshtrānām hridayāni vyadārayat |
Nabhashcha prithivīm chaiva tumulo vyanunādayan.

Atha vyavasthitān drishtwā dhārtarāshtrān kapidhwajah |
Pravritte shastrasampāte dhanurudyamya pāndavah. ||01.20||

Hrishīkesham tadā vākyamidamāha mahīpate |
Arjuna Uvācha:
Senayor ubhayormadhye ratham sthāpaya me’chyuta.

Yāvad etān nirīkshe’ham yoddhukāmān avasthitān |
Kair mayā saha yoddhavyam asmin ranasamudyame.

Yotsyamānān avekshe’ham ya ete’tra samāgatāh |
Dhārtarāshtrasya durbuddher yuddhe priyachikīrshavah. ||01.23||

Sanjaya Uvācha:
Evamukto hrishīkesho gudākeshena bhārata |
Senayor ubhayormadhye sthāpayitwā rathottamam.

Bhīshmadronapramukhatah sarveshām cha mahīkshitām |
Uvācha pārtha pashyaitān samavetān kurūn iti. ||01.25||

Tatrāpashyat sthitān pārthah pitrin atha pitāmahān |
Āchāryān mātulān bhrātrun putrān pautrān sakhīmstathā.

Shvashurān suhridashchaiva senayorubhayorapi |
Tān samīkshya sa kaunteyah sarvān bandhūn avasthitān.

Kripayā parayā’vishto vishīdannidam abravīt |
Arjuna Uvācha:
Drishtwemam swajanam krishna yuyutsum samupasthitam.

Sīdanti mama gātrāni mukham cha parishushyati |
Vepathushcha sharīre me romaharshashcha jāyate.

Gāndīvam sramsate hastāt twak chaiva paridahyate |
Na cha shaknomyavasthātum bhramatīva cha me manah. ||01.30||

Nimittāni cha pashyāmi viparītāni keshava |
Na cha shreyo’nupashyāmi hatwā swajanam āhave.

Na kāngkshe vijayam krishna na cha rājyam sukhāni cha |
Kim no rājyena govinda kim bhogair jīvitena vā.

Yeshām arthe kāngkshitam no rājyam bhogāh sukhāni cha |
Ta ime’vasthitā yuddhe prānāmstyaktwā dhanāni cha.

Āchāryāh pitarah putrāstathaiva cha pitāmahāh |
Mātulāh shwashurāh pautrāh shyālāh sambandhinas tathā.

Etān na hantum icchāmi ghnato’pi madhusūdana |
Api trailokya rājyasya hetoh kim nu mahīkrite. ||01.35||

Nihatya dhārtarāshtrān nah kā prītih syāj janārdana |
Pāpam evāshrayed asmān hatwaitān ātatāyinah.

Tasmān nārhā vayam hantum dhārtarāshtrān swabāndhavān |
Swajanam hi katham hatwā sukhinah syāma mādhava.

Yadyapyete na pashyanti lobhopahatachetasah |
Kulakshayakritam dosham mitradrohe cha pātakam.

Katham na jneyam asmābhih pāpād asmān nivartitum |
Kulakshayakritam dosham prapashyadbhir janārdana.

Kulakshaye pranashyanti kuladharmāh sanātanāh |
Dharme nashte kulam kritsnam adharmo’bhibhavatyuta. ||01.40||

Adharmābhibhavāt krishna pradushyanti kulastriyah |
Strīshu dushtāsu vārshneya jāyate varnasankarah.

Sankaro narakāyaiva kulaghnānām kulasya cha |
Patanti pitaro hyeshām luptapindodakakriyāh.

Doshair etaih kulaghnānām varnasankarakārakaih |
Utsādyante jātidharmāh kuladharmāshcha shāshwatāh.

Utsannakuladharmānām manushyānām janārdana |
Narake’niyatam vāso bhavatītyanushushruma.

Aho bata mahat pāpam kartum vyavasitā vayam |
Yadrājya sukhalobhena hantum swajanam udyatāh. ||01.45||

Yadi mām apratīkāram ashastram shastrapānayah |
Dhārtarāshtrā rane hanyus tanme kshemataram bhavet. ||01.46||

Sanjaya Uvācha:
Evamuktwā’rjunah sankhye rathopastha upāvishat |
Visrijya sasharam chāpam shokasamvignamānasah. ||01.47||

Hari Om Tat Sat
Iti Srimad Bhagavadgītāsūpanishatsu Brahmavidyāyām Yogashāstre Sri Krishnārjunasamvāde Arjunavishādayogo Nāma Prathamo’dhyāyah.

Gita Chapter One Shlokas - Sanskrit (click to expand/collapse)

'''प्रथमोऽध्यायः'''

धृतराष्ट्र उवाच

धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे समवेता युयुत्सवः ।
मामकाः पाण्डवाश्चैव किमकुर्वत संजय ॥१-१॥

संजय उवाच

दृष्ट्वा तु पाण्डवानीकं व्यूढं दुर्योधनस्तदा ।
आचार्यमुपसंगम्य राजा वचनमब्रवीत् ॥१-२॥

पश्यैतां पाण्डुपुत्राणामाचार्य महतीं चमूम् ।
व्यूढां द्रुपदपुत्रेण तव शिष्येण धीमता ॥१-३॥

अत्र शूरा महेष्वासा भीमार्जुनसमा युधि ।
युयुधानो विराटश्च द्रुपदश्च महारथः ॥१-४॥

धृष्टकेतुश्चेकितानः काशिराजश्च वीर्यवान् ।
पुरुजित्कुन्तिभोजश्च शैब्यश्च नरपुङ्गवः ॥१-५॥

युधामन्युश्च विक्रान्त उत्तमौजाश्च वीर्यवान् ।
सौभद्रो द्रौपदेयाश्च सर्व एव महारथाः ॥१-६॥

अस्माकं तु विशिष्टा ये तान्निबोध द्विजोत्तम ।
नायका मम सैन्यस्य संज्ञार्थं तान्ब्रवीमि ते ॥१-७॥

भवान्भीष्मश्च कर्णश्च कृपश्च समितिंजयः ।
अश्वत्थामा विकर्णश्च सौमदत्तिस्तथैव च ॥१-८॥

अन्ये च बहवः शूरा मदर्थे त्यक्तजीविताः ।
नानाशस्त्रप्रहरणाः सर्वे युद्धविशारदाः ॥१-९॥

अपर्याप्तं तदस्माकं बलं भीष्माभिरक्षितम् ।
पर्याप्तं त्विदमेतेषां बलं भीमाभिरक्षितम् ॥१-१०॥

अयनेषु च सर्वेषु यथाभागमवस्थिताः ।
भीष्ममेवाभिरक्षन्तु भवन्तः सर्व एव हि ॥१-११॥

तस्य संजनयन्हर्षं कुरुवृद्धः पितामहः ।
सिंहनादं विनद्योच्चैः शङ्खं दध्मौ प्रतापवान् ॥१-१२॥

ततः शङ्खाश्च भेर्यश्च पणवानकगोमुखाः ।
सहसैवाभ्यहन्यन्त स शब्दस्तुमुलोऽभवत् ॥१-१३॥

ततः श्वेतैर्हयैर्युक्ते महति स्यन्दने स्थितौ ।
माधवः पाण्डवश्चैव दिव्यौ शङ्खौ प्रदध्मतुः ॥१-१४॥

पाञ्चजन्यं हृषीकेशो देवदत्तं धनञ्जयः ।
पौण्ड्रं दध्मौ महाशङ्खं भीमकर्मा वृकोदरः ॥१-१५॥

अनन्तविजयं राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ।
नकुलः सहदेवश्च सुघोषमणिपुष्पकौ ॥१-१६॥

काश्यश्च परमेष्वासः शिखण्डी च महारथः ।
धृष्टद्युम्नो विराटश्च सात्यकिश्चापराजितः ॥१-१७॥

द्रुपदो द्रौपदेयाश्च सर्वशः पृथिवीपते ।
सौभद्रश्च महाबाहुः शङ्खान्दध्मुः पृथक्पृथक् ॥१-१८॥

स घोषो धार्तराष्ट्राणां हृदयानि व्यदारयत् ।
नभश्च पृथिवीं चैव तुमुलो व्यनुनादयन् ॥१-१९॥

अथ व्यवस्थितान्दृष्ट्वा धार्तराष्ट्रान्कपिध्वजः ।
प्रवृत्ते शस्त्रसंपाते धनुरुद्यम्य पाण्डवः ॥१-२०॥

हृषीकेशं तदा वाक्यमिदमाह महीपते ।

अर्जुन उवाच

सेनयोरुभयोर्मध्ये रथं स्थापय मेऽच्युत ॥१-२१॥

यावदेतान्निरिक्षेऽहं योद्‌धुकामानवस्थितान् ।
कैर्मया सह योद्धव्यमस्मिन् रणसमुद्यमे ॥१-२२॥

योत्स्यमानानवेक्षेऽहं य एतेऽत्र समागताः ।
धार्तराष्ट्रस्य दुर्बुद्धेर्युद्धे प्रियचिकीर्षवः ॥१-२३॥

संजय उवाच

एवमुक्तो हृषीकेशो गुडाकेशेन भारत ।
सेनयोरुभयोर्मध्ये स्थापयित्वा रथोत्तमम् ॥१-२४॥

भीष्मद्रोणप्रमुखतः सर्वेषां च महीक्षिताम् ।
उवाच पार्थ पश्यैतान्समवेतान्कुरूनिति ॥१-२५॥

तत्रापश्यत्स्थितान्पार्थः पितॄनथ पितामहान् ।
आचार्यान्मातुलान्भ्रातॄन्पुत्रान्पौत्रान्सखींस्तथा ॥१-२६॥

श्वशुरान्सुहृदश्चैव सेनयोरुभयोरपि ।
तान्समीक्ष्य स कौन्तेयः सर्वान्बन्धूनवस्थितान् ॥१-२७॥

कृपया परयाविष्टो विषीदन्निदमब्रवीत् ।

अर्जुन उवाच

दृष्ट्वेमं स्वजनं कृष्ण युयुत्सुं समुपस्थितम् ॥१-२८॥

सीदन्ति मम गात्राणि मुखं च परिशुष्यति ।
वेपथुश्च शरीरे मे रोमहर्षश्च जायते ॥१-२९॥

गाण्डीवं स्रंसते हस्तात्त्वक्चैव परिदह्यते ।
न च शक्नोम्यवस्थातुं भ्रमतीव च मे मनः ॥१-३०॥

निमित्तानि च पश्यामि विपरीतानि केशव ।
न च श्रेयोऽनुपश्यामि हत्वा स्वजनमाहवे ॥१-३१॥

न काङ्क्षे विजयं कृष्ण न च राज्यं सुखानि च ।
किं नो राज्येन गोविन्द किं भोगैर्जीवितेन वा ॥१-३२॥

येषामर्थे काङ्क्षितं नो राज्यं भोगाः सुखानि च ।
त इमेऽवस्थिता युद्धे प्राणांस्त्यक्त्वा धनानि च ॥१-३३॥

आचार्याः पितरः पुत्रास्तथैव च पितामहाः ।
मातुलाः श्वशुराः पौत्राः श्यालाः संबन्धिनस्तथा ॥१-३४॥

एतान्न हन्तुमिच्छामि घ्नतोऽपि मधुसूदन ।
अपि त्रैलोक्यराज्यस्य हेतोः किं नु महीकृते ॥१-३५॥

निहत्य धार्तराष्ट्रान्नः का प्रीतिः स्याज्जनार्दन ।
पापमेवाश्रयेदस्मान्हत्वैतानाततायिनः ॥१-३६॥

तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥१-३७॥

यद्यप्येते न पश्यन्ति लोभोपहतचेतसः ।
कुलक्षयकृतं दोषं मित्रद्रोहे च पातकम् ॥१-३८॥

कथं न ज्ञेयमस्माभिः पापादस्मान्निवर्तितुम् ।
कुलक्षयकृतं दोषं प्रपश्यद्भिर्जनार्दन ॥१-३९॥

कुलक्षये प्रणश्यन्ति कुलधर्माः सनातनाः ।
धर्मे नष्टे कुलं कृत्स्नमधर्मोऽभिभवत्युत ॥१-४०॥

अधर्माभिभवात्कृष्ण प्रदुष्यन्ति कुलस्त्रियः ।
स्त्रीषु दुष्टासु वार्ष्णेय जायते वर्णसंकरः ॥१-४१॥

संकरो नरकायैव कुलघ्नानां कुलस्य च ।
पतन्ति पितरो ह्येषां लुप्तपिण्डोदकक्रियाः ॥१-४२॥

दोषैरेतैः कुलघ्नानां वर्णसंकरकारकैः ।
उत्साद्यन्ते जातिधर्माः कुलधर्माश्च शाश्वताः ॥१-४३॥

उत्सन्नकुलधर्माणां मनुष्याणां जनार्दन ।
नरकेऽनियतं वासो भवतीत्यनुशुश्रुम ॥१-४४॥

अहो बत महत्पापं कर्तुं व्यवसिता वयम् ।
यद्राज्यसुखलोभेन हन्तुं स्वजनमुद्यताः ॥१-४५॥

यदि मामप्रतीकारमशस्त्रं शस्त्रपाणयः ।
धार्तराष्ट्रा रणे हन्युस्तन्मे क्षेमतरं भवेत् ॥१-४६॥

संजय उवाच

एवमुक्त्वार्जुनः संख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥१-४७॥

ॐ तत्सदिति श्रीमद्भगवद्गीतासूपनिषत्सु ब्रह्मविद्यायां योगशास्त्रे
श्रीकृष्णार्जुनसंवादेऽर्जुनविषादयोगो नाम प्रथमोऽध्यायः ॥ १ ॥


Main Source for Sanskrit text